Albania

Jest to państwo, które znajduje się w południowo-wschodniej Europie na Bałkanach i leży nad Morzem Adriatyckim. Graniczy z Grecją (282 km) jak i Macedonią (151 km) oraz Kosowem (114 km) i Czarnogórą (173 km). Albania na zachodzie połączona jest granicą z morzem Adriatyckim i z morzem Jońskim na południowym zachodzie. Od Włoch państwo Albania oddziela cieśnina Otranto, która ma szerokość ok. 72 km. Łączna długość granic tylko lądowych wynosi 720 km, natomiast długość wybrzeża morskiego – 362 km.

Kraj Albania jest członkiem NATO, ONZ, OBWE, Rady Europy jak i WTO oraz jest jednym z prekursorów i założycieli Unii na rzecz Regionu Morza Śródziemnego. Albania od stycznia roku 2003 była potencjalnym kandydatem do Unii Europejskiej i w końcu złożyła oficjalny wniosek 28 kwietnia 2009 roku.

Kraj Albania posiada w swoim ustroju system parlamentarny. Stolicą kraju jest Tirana, w której mieszka około 895 000 ludzi, jednakże cały kraj liczy sobie 3,2 milionów mieszkańców. Stolica kraju jest także finansowym centrum kraju. Reformy rynku wolnego otworzyły kraj na inwestycje zagraniczne, zwłaszcza w rozwój energii oraz infrastruktury transportowej.

Nazwa Shqipëria, którą mieszkańcy Albani określają swój kraj, pochodzi od słowa Shqipoj, natomiast ono oznacza mówić otwarcie, krótko oraz jasno.

Większość kraju a mianowicie 75% to kraj górzysty. Niewielki jednak procent kraju zajmują niziny położone nad Morzem Adriatyckim oraz doliny tych większych rzek Albanii takich jak: Drin (285 km), Wjosa (272 km) lub Seman z Devoll (281 km). Natomiast pozostała część kraju to wyżyny oraz góry w paśmie Gór Dynarskich z takimi pasmami jak Góry Północnoalbańskie, Góry Skanderbega, Mal Valamarës. Na granicach znajdują się 3 znacznej powierzchni jeziora: Szkoderskie 368 km²; Ochrydzkie 347 km² oraz Prespa 288 km². Najdalej wysuniętym na zachód punktem Albanii jest przylądek to Kepi i Gjuhëzës.

Pierwsze państwo albańskie powstało w XII wieku, w XIV wieku zostało podbite przez Serbów. Około 1435 Turcy zajęli Albanię, wyzwoliła się czasowo po powstaniu, zainicjowanym przez Skanderbega. Pod koniec XV wieku Turcy znów zajęli kraj, wówczas to podupadł on pod względem cywilizacyjnym. Feudałowie powoli i systematycznie przechodzili na islam, zachowując swe majątki i uprawnienia. Często piastowali wysokie funkcje w państwie tureckim (np. Ali Pasza).

W XIX wieku wzmógł się ruch niepodległościowy na rzecz wyzwolenia Albanii, zwany Rilindja. W roku 1912 Kongres Narodowy we Vlorze ogłosił deklarację niepodległości. W roku 1913 po konferencji londyńskiej nie powiodły się plany rozdzielenia jej między Serbię i Grecję. Do czasu wybuchu II wojny światowej Albania kolejno była księstwem, królestwem, republiką i ponownie królestwem. Na monarchę albańskiego wybrano niemieckiego arystokratę i oficera armii niemieckiej Wilhelma zu Wied. Niemiec przybył do Albanii w roku 1914, lecz już po kilku miesiącach opuścił kraj wobec niekończących się buntów na prowincji, podsycanych przez Grecję i Włochy.

Podczas I wojny światowej Albania była okupowana przez Serbów jak również przez Austriaków i Włochów, pragnących podziału jej terytorium. Okupacja przyniosła także pozytywne skutki – m.in. wybudowano pierwsze trwałe drogi (głównie przez Austriaków).

Konferencja z roku 1920 zatwierdziła niepodległość Albanii (ujął się za nią Woodrow Wilson). Zdetronizowano Wilhelma von Wieda (nie ogłosił abdykacji) i proklamowano republikę.